झम्के साँझ ओर्लिँदै गर्दा बर्खेली जेठा सिकुवामा तेर्स्याएको खटियामा पलेटी कसेर बसेका छन्। सुर्ती र चुना उनको देब्रे हातको हत्केला र दाहिने हातको बुढी औँलाको बिचमा मडारिन थालेको कतिबेला देखि
"राती राती त्यो ढुंगामा आकाश मै थुरिने गरि बिरमसान उभिन्छ अरे..." "त्यो ढुंगामा बसेर उँघ्यो भने दोखले भिरतिर ठेलिझार्छ अरे..." "पुर्णेको बेला आईमाईको स्वरमा गीत गाएको सुनिन्छ अरे..."
नेपाली साहित्यको इतिहास खोतल्दै जाँदा प्राथमिक चरणदेखि नै नारी सहभागिता रहेको पाइन्छ । तर पुरुष स्रष्टाका तुलनामा नारी स्रष्टाहरू सङ्ख्यात्मक रुपमा कम क्रियाशील देखिन्छन् । तथापि
सेप्टेम्बरको अन्तिम साता । चिसो निक्कै बढेको छ । बिहान बिहान अलि बाक्लै ज्याकेट लगाउन थालेको हप्तादिन जति भयो । स्टेशनसम्म पुग्दा मुखबाट निस्कने सास बाफ बनेर उडेको रामरी नै
ईण्डिया लाहुरेको पेन्सिनियर बाउको एक्लो छोरो बिरेन स्कुलमा अब्बल नै थियो। मेहनती, ईमान्दार, चलाख, अनुशासित यस्तै यस्तै विशेषण थिए सरहरुले दिएको। त्यो समयमा एस.एल.सि. पनि फर्स्ट डिभिजनमै पास गर्यो ।
का...का...का... आज पनि एकाबिहानै घरको धुरीमा आएर कागले आमाको मुटु चोइट्याएर लग्योे...! घरनजिकैको गुहेखोलाको डिलैडिल हरियै फुलेको सिस्नुघारीमा बसेर शरदगीत गाइरहेको घामकीराले पनि अर्को दिन फेरि आमाकै मुटु ताक्यो...! त्यतिबेला
एक बिहान सबेरै माझ गाउँको सिरानघरमा निक्कै खैलाबैला मच्चियो। तल्लो घर नरेको आमा आँगनमा र माथ्लो घर खान्नुको आमा कोठेबारिमा ओहोर र दोहोर गर्दै जुधुङ्ला झैँ गरेर कराउँदैछन् । मंसिरको
कृतिकार एवम् मानववादी लेखक रघुनाथ अधिकारी ‘निलमशेखर’ को ‘सूक्तिसंग्रहः प्रकृति र जीवन, अनुभूति र दृष्टिकोण’ शनिबार सार्वजनिक भएको छ । राजधानीमा आयोजित एक कार्यक्रममा प्रज्ञा प्रतिष्ठानका कुलपति गंगाप्रसाद उप्रेतीले कृतिको
शीरदेखी पाउसम्म कालो बुर्काले ढाकिएकी सवाना बेगमले अचानक आफुलाई ह्वाईट गुम्बामा पाईन्। कुरान र नमाजको आवाजमा अभ्यस्त कानले त्रिपिटक र बुद्ध मन्त्रोत्चारण सुन्दै थिईन्। गेरु बस्त्रधारी मंकहरुको हुलमा आफु आफैलाई
दिलिप बान्तवा जतिबेला हामी एउटै गाडिमा थियौँ तिमिलाई ढोकाबाट मुलघाटमा ठेलिझारेर अहिले भेडेटार उकालोको टर्निङ्गमा पुग्दा मलाई कुनै ग्लानिबोध भएको छैन। कुनै दिन तिम्रो आँगनभरिका झाडिहरु फ्याँक्न खोज्दा हठात् खोस्यौ
